De veelzijdige loopbaan van Klaas Smit begon met een simpel gesprek en inmiddels werkt hij 40 jaar bij Philadelphia. Aan weggaan heeft hij nooit gedacht: ‘Ik heb hier steeds alle kansen gekregen.’
Waarom heb je gekozen voor Philadelphia?
‘Als kind wilde ik dokter worden, om mensen te helpen. Maar in mijn omgeving was doorleren niet vanzelfsprekend, dus werd ik groenteman. Tijdens dat werk sprak ik regelmatig twee klanten die bij Philadelphia werkten. Zij vroegen me of dat werk niet iets voor mij was. Eerst dacht ik van niet, maar het was wel een kans om mensen te helpen. Ik schreef een brief en werd aangenomen op Halfweg, bij locatie De Berk. Sindsdien heb ik binnen Philadelphia steeds nieuwe kansen gekregen. Ik ben hier groot geworden. Daarom heb ik nooit buiten Philadelphia gekeken.’
Hoe is je loopbaan verlopen?
‘Ik begon als ‘onbevoegd groepsleider’, zoals dat toen officieel heette. Na mijn opleiding werd ik al snel woningoudste. Daarna volgden functies als clustermanager, locatiemanager en waarnemend regiodirecteur. Ook werkte ik aan mooie projecten, zoals het programma Regelarm Verantwoorden. Ik ontdekte dat mijn kracht vooral ligt in het aansturen van mensen en het soepel laten verlopen van processen. Dat heb ik 23 jaar met plezier gedaan als locatiemanager.
Op een gegeven moment was het plezier weg. Toen mijn vrouw vroeg of het niet eens tijd was om iets anders te doen, besefte ik dat ik geen locatiemanager wilde blijven tot mijn pensioen. Sinds 2020 werk ik weer op Halfweg als coördinator facilitaire zaken. Mijn salaris ging behoorlijk naar beneden en mensen verklaarden me voor gek, maar ik heb er nooit spijt van gehad. Zoals mijn vrouw zei: je gaat er weer van stralen, dus doen!’
Wat was lastig?
‘Toen ik terugkwam op Halfweg, kwam ik cliënten tegen die ik jaren geleden nog begeleid had. In de tussentijd was ik getrouwd, had ik kinderen gekregen, vakanties gehad, carrière gemaakt. Zij waren al die tijd gebleven. Dat was confronterend.’
Wat dreef je?
‘Ik ben altijd een groot voorstander geweest van gezond boerenverstand. We maken dingen soms nodeloos ingewikkeld. Het gaat niet om de regels, maar dat het geregeld is. In een team was er de regel dat iedereen om de beurt notuleerde. Maar sommige medewerkers kregen daar buikpijn van, terwijl één iemand het graag deed. Dan is het toch simpel? Mijn eerste les als clustermanager was: laat mensen doen wat ze leuk vinden en goed kunnen. Dat heb ik altijd in ere gehouden.’
Wat neem je mee uit die 40 jaar?
‘Er zijn zoveel verhalen, zoveel lessen en zoveel herinneringen! Tijdens de coronatijd keek ik naar buiten en zag een grote cliënt en een veel kleinere begeleider samen lopen. Opeens sloeg de cliënt zijn arm om de begeleider heen. Mijn eerste gedachte was: ‘Dat mag helemaal niet.’ Maar hoe ze elkaar aankeken… dat is waar het om gaat.
Ook ben ik milder geworden in die 40 jaar. Ik heb ontdekt dat er meer kleuren zijn dan zwart en wit. Dat begon bij een leidinggevende die me een waardevolle les leerde. Hij vroeg me tegenover hem te gaan zitten en het kopje voor me te beschrijven. Daarna deed hij hetzelfde, vanuit zijn kant. We wisselden van plek. ‘Begrijp je waar ik naartoe wil?’ vroeg hij. Sindsdien realiseer ik me beter hoe belangrijk het is ook vanuit het perspectief van de ander te kijken.’
Hoe zie je de toekomst?
‘Over tweeënhalf jaar is de nieuwbouw afgerond en kan de vlag omhoog. Dat is voor mij een goed moment om te vertrekken. Ik eindig op de plek waar ik begonnen ben en daarmee is de cirkel rond.’
In ‘Mijn Vak’ laten we iedere maand een collega aan het woord over zijn of haar vak. Over wat dit werk zo leuk en bijzonder maakt. Maar ook over de uitdagingen. Wil jij ook werken bij Philadelphia?