Jitske Draijer is een duizendpoot en dat is precies waarom ze bij Philadelphia werkt. Hier kan ze haar ei kwijt. Hoewel ze ook voor volle concertzalen had kunnen staan als zangeres, geeft het haar veel meer voldoening om als muziektherapeut voor die ene cliënt te zingen. En om begeleiders zelf aan het zingen te krijgen!
Hoe ben je in de gehandicaptenzorg terechtgekomen?
‘Eerst werkte ik in de kinderopvang, maar daar ben ik mee gestopt toen ik het conservatorium ging doen. Dat was heel leuk, maar ik wist toen al dat ik niet alleen maar wilde zingen voor mensen in het theater. Toen ik een baantje zocht naast de studie kwam ik bij Philadelphia terecht als muziekbegeleider. De gehandicaptenzorg vond ik eerst wel spannend, maar eenmaal binnen vond ik het te gek. Vooral de EMB-doelgroep, daar ligt mijn hart.’
Hoe lang werk je nu bij Philadelphia?
‘Ik heb een tijd bij een andere zorgorganisatie gewerkt, maar werk nu alweer acht jaar bij Philadelphia. Eerst als muziektherapeut, maar inmiddels staat in mijn e-mailhandtekening ook specialist sensorische informatieverwerking, projectleider, onderzoeker en ontwikkelaar van de alertheidsschaal AROS (Alertheid, Regulatie & Observatie Schaal) waarin we toewerken naar een Alertheidsplan. Iets anders dat ik heb ontwikkeld zijn De Beweegliedjes: korte, eenvoudige liedjes die de zintuigen prikkelen en beleving en alertheid stimuleren. Vaak zeg ik dat ik ontwikkelaar ben van nieuwe dingen in de zorg. Dat is ook de reden dat ik bij Philadelphia zit: hier kan ik mijn ei kwijt op dat gebied.’
Waar loop je tegenaan?
‘Als muziektherapeut en specialist sensorische informatieverwerking worden we vaak gevraagd als iemand gespannen is of stress heeft. Ik kon iemand wel helpen weer te ontspannen, maar ik merkte dat het soms lastig was mijn bevindingen over te dragen aan het team. Dat vond ik frustrerend. Daarom heb ik AROS ontwikkeld. Er zijn verschillende stadia van alertheid, van slapen tot stress. Door met het hele team een alertheidsplan voor iedere cliënt te maken, weet iedere begeleider wat te doen om iemand naar een passende fase van alertheid te brengen.’
Wat geeft je voldoening?
‘Het ontwikkelen van AROS geeft me voldoening. Ik vind het heel bijzonder dat ik dit binnen Philadelphia mag doen. En dat het teams helpt om EMB-cliënten beter te begrijpen. Want iedereen wil het beste voor de cliënt. Door met een alertheidsplan te werken gaan we van veroordelen van gedrag naar het begrijpen van gedrag. En we vragen ons af: hoe komt het dat het goed gaat? In plaats van te kijken naar wat er niet goed gaat. Die positieve insteek vind ik fijn.
Een ander moment waar ik aan moet denken is aan die keer dat ik als muziektherapeut gevraagd werd bij een MVG-cliënt. Intuïtief ging ik ‘pommetjes’ zingen. Na verschillende sessies vroeg de begeleider of hij binnen mocht komen om een filmpje te maken, want het was heel bijzonder dat deze cliënt zo ontspannen was. De begeleider vertrouwde me later toe: ‘Ik zing nu ook.’ Dit zingen voor één cliënt geeft me zoveel meer voldoening dan zingen voor een theaterzaal van 800 man!’
Hoe kijk je naar de toekomst?
‘We zijn bezig met wetenschappelijk onderzoek naar AROS. Ik hoop dat de verdere ontwikkeling van AROS bijdraagt aan meer begrip voor gedrag. Dat begeleiders een cliënt beter begrijpen. Zodat cliënten letterlijk lekkerder in hun lijf komen te zitten en begeleiders fijner werken.’
In ‘Mijn Vak’ laten we iedere maand een collega aan het woord over zijn of haar vak. Over wat dit werk zo leuk en bijzonder maakt. Maar ook over de uitdagingen. Wil jij ook werken bij Philadelphia?