Sinds december werkt Ronald Kleine bij de Trampoline in Amsterdam, een locatie waar Philadelphia kinderen met moeilijk verstaanbaar gedrag begeleidt en behandelt. Inmiddels is hij ook manager bij de Amsterdamse Plus-locaties. Zonder ervaring in de zorg, maar met een managementachtergrond en veel positieve energie. ‘Het is fijn om met betrokken collega’s te werken in een dynamische omgeving.’
Hoe lang werk je al in de zorg?
‘Sinds december 2025. Ik ben manager jeugd & ontwikkeling op de Trampoline, een orthopedagogisch dagcentrum voor kinderen met moeilijk verstaanbaar gedrag. Dat doe ik samen met mijn collega Nikkie. En sinds februari begeleid ik samen met Siemen ook de vier Amsterdamse Plus-locaties. Daar bieden we hoogspecialistische jeugdhulp en naschoolse begeleiding.
Waarom heb je gekozen voor dit vak?
‘Ik heb me lange tijd beziggehouden met gebiedsontwikkeling in onder andere Amsterdam. Eerst als projectmanager en later als teammanager. Daar had ik meer plezier in, omdat die functie mensgerichter is. In oktober 2024 hebben mijn vriendin en ik onze banen opgezegd om samen een grote reis te maken. Eerst met de camper naar Marokko en daarna fietsend naar Albanië.
Tijdens zo’n reis krijg je alle ruimte om na te denken: wat vind ik écht belangrijk? Wat ik miste in mijn werk was de directe maatschappelijke betrokkenheid. Ik merkte dat ik blij werd van het vrijwilligerswerk dat ik eerder deed. Ik begeleidde mensen met een verstandelijke beperking tijdens vakanties en zette me in om dromen van kinderen met een trauma waar te maken. Daar wilde ik meer van in mijn werk. Mijn vorige baan heb ik ook altijd met plezier gedaan, maar ik wilde graag een baan met meer directe maatschappelijke betekenis. Een baan waarover ik op een verjaardag met nog meer trots kan vertellen.’
Toen zag ik de vacature van Philadelphia: ze zochten iemand die vanuit de zorg manager wilde worden. Bij mij werkt het andersom: ik ben manager en wilde graag de zorg in. Ik werd uitgenodigd en voor ik het wist begon ik op de Trampoline.’
Hoe doe je dat zonder zorgopleiding?
‘Learning on the job. Ik volg nu geen opleiding, maar ik verdiep me wel in methodieken zoals Triple-C, waarbij je kijkt naar wat iemand nodig heeft in plaats van naar het gedrag dat je ziet. Ik sta niet op de groep, maar ben wel nauw betrokken. Mijn kracht ligt in het stellen van vragen en besluiten nemen op basis van wat collega’s inbrengen. Ik ben blij dat ik het management oppak met Siemen en Nikkie, want met hen kan ik altijd sparren. Als ik meer ben gesetteld, kijk ik samen met mijn manager welke scholing past. Het is fijn dat Philadelphia daarin meedenkt.’
Wat maakt werken in de gehandicaptenzorg zo leuk?
‘De puurheid. De kinderen reageren direct op wat ze voelen, zonder filter. En het is fijn om met allemaal betrokken collega’s te werken in een dynamische omgeving. Geen dag is hetzelfde. De begeleiding is intensief, omdat de kinderen moeilijk verstaanbaar gedrag vertonen en vaak ook autisme hebben. We werken met twee begeleiders op vijf of zes kinderen.
Soms is het pittig, bijvoorbeeld bij agressie. Dan ben ik er als luisterend oor. Bij ernstige incidenten kijk ik samen met collega’s wat er nodig is en volg ik de protocollen. Het ligt me om betrokken en empathisch te zijn.’
Welke uitdagingen kom je tegen in je werk?
‘De zorgwereld is helemaal nieuw voor mij. Er komt veel op me af en ik leer elke dag. Het voelt als een deep dive, maar wel één die me energie geeft. De collega’s, de kinderen, de locatie, ik ben alles aan het ontdekken. En toch voelt het al vertrouwd.
We maken in ons werk af en toe een crisissituatie mee. Dat was recent het geval. Dat grijpt iedereen aan. Op zo’n moment kan ik echt iets betekenen: aanwezig zijn, meedenken, zorgen dat de communicatie met verwanten goed verloopt. Pas als je zoiets meemaakt, merk je hoe je zelf reageert. Dit zijn precies de momenten waar ik energie in wil steken.’
Waar haal jij voldoening uit?
‘Laatst liep ik met een grote glimlach door het gebouw. Ik zag een vrijwilliger muziek maken met de kinderen, een beweegagoog in actie, een begeleider met blije kinderen in de BSO-bus, kinderen die buiten speelden, anderen die aan het koken waren of karton wegbrachten. Alles gebeurde tegelijk en allemaal op hun eigen manier.
Juist in een omgeving met kundige begeleiders heb je de mogelijkheid om de wereld van de kinderen te vergroten. We proberen zo veel mogelijk aan te sluiten bij de sociaal-emotionele ontwikkeling van het kind om vervolgens de ontwikkeling op andere gebieden verder te kunnen stimuleren. Zeker omdat bij kinderen nog veel ontdekt kan worden: waar ze van opbloeien, waar hun talent zit. De kleinste succesmomenten zeggen soms het meest. En je ziet de passie van de begeleiders terug in alles wat ze doen.’
Hoe kijk jij naar de toekomst?
‘Met veel vertrouwen. Het voelt goed en ik ben blij dat ik deze stap heb gezet. Ik wil me verder verdiepen in de zorg en steeds beter begrijpen wat de kinderen en collega’s nodig hebben.
En ik vind het heerlijk dat ik op de fiets naar mijn werk kan. Ik kijk al uit naar de zomer, als we weer veel meer naar buiten kunnen.’
In ‘Mijn Vak’ laten we iedere maand een collega aan het woord over zijn of haar vak. Over wat dit werk zo leuk en bijzonder maakt. Maar ook over de uitdagingen. Wil jij ook werken bij Philadelphia?